Ik had een wake-up call over… alles

Ik ben de laatste tijd bezig met wat ik nou precies leuk vind om te doen. Wat is hetgeen waar ik nou écht blij van word en waar ik energie uit haal? De laatste tijd was dat schrijven, wat ik nog steeds leuk vind. Maar ik merk dat ik weer even uit die schrijf-flow ben. Hoe ik eerst twee posts per dag kon bedenken en uitwerken, zo heb ik er nu gewoon even niet zo veel zin in. Dat kan, en dat mag ook vind ik. Zoals altijd komt het wel weer terug, want ik heb dit al talloze keren meegemaakt.

Maar nu even iets anders. Ik had laatst een gesprek met iemand over wat ik vroeger allemaal deed. Ik was goed in een boel dingen die ik om de één of andere reden weer opgaf. Ik zat bijvoorbeeld in de selectie met turnen en ik was ontzettend goed in dwarsfluit spelen. Weet je waarom ik ermee ben gestopt? Stomme redenen. Maar dat is allemaal achteraf. En toen kwam de zin ‘Ja, jij bakt er ook niks van. Dan kun je iets en dan stop je er zomaar mee’.

Au. Maar het was een goede au. Soms heb je zoiets even nodig om te begrijpen wat je moet gaan doen. Voor topsport is het nu te laat. Eigenlijk zou ik helemaal niet zo’n zin hebben in die mentaliteit op dit moment. Nee, ik doe wat sport voor mijn plezier en dat is best prima. Muziek aan de andere kant is iets wat ik altijd al heel leuk heb gevonden. Hoe zonde is het eigenlijk om zo’n talent zomaar te laten zitten en er maar mee te stoppen?

Ja. Een wake-up call dus. Wat ik er precies mee ga doen weet ik nog niet. Maar het is me duidelijk: ik moet hier iets mee.

Oh ja, het vroege opstaan gaat heel erg goed. Ik ben nog niet gefaald. En ik vind het gewoon heel fijn om die tijd te hebben. Dat was het eigenlijk wel. Ik snap niet waarom ik dit niet altijd al deed…

Voor zover deze post over alles en niets. Soms heb je dat gewoon even nodig.

Liefs, Roos