Will the real basic bitches please stand up?

Weet je wat ik dus doodeng vind? Saai zijn. Gewoon zijn. Niet opvallend. Gewoon nog zo’n persoontje die verdwijnt in de massa.

Dit uitte zich al op mijn veertiende, toen ik nogal een aparte en duistere kledingstijl hanteerde. Eigenlijk was het toen gewoon één van de mainstream manieren om apart te zijn, maar toen vond ik het heel cool. En oké, het was ook wel een beetje een weerspiegeling van mijn levensgeluk toen.

Gelukkig was ik vrij snel klaar met die periode. Ik ging over naar een redelijk normaal stijltje met hakken van 10 centimeter of hoger (inmiddels kan ik dit niet meer zo goed aan). Mijn manier om op te vallen, en om nog enigszins op ooghoogte te komen met andere mensen. Ik wilde denk ik toch best normaal doen omdat ik hiervoor al gek genoeg had gedaan. Toch bleef nog steeds die ergernis als ik haar zag.

De basic bitch (google het maar). Voor mij is het iemand die zo normaal is dat ik ervan moet gapen. Je drinkt mixdrankjes want je lust geen bier. Je draagt nooit iets anders dan een spijkerbroek. Oké, soms draag je een leuk bloemenjurkje met een legging eronder. Shirtjes die je draagt zijn nooit zo spannend. Meestal is het een beige hoodie of een grijze trui met geinige opdruk van de H&M. En dan je schoenen. Dat is vaak mijn allergrootste ergernis. Bruine (!) laarzen of ander onopvallend schoeisel. Je maakt het af met een leuke parka in camouflagekleur of nepleren jasje in dezelfde bruine kleur als je laarzen. Je make-up is niet aanwezig of minimaal (lees: mascara). Je haar lekker makkelijk in een knot of paardenstaart. Kortom: je maakt geen statement. Je valt weg in de massa. Weet je, je moet gewoon lekker zo blijven want voor jou is het prima zo. Maar mijn angst is dus om net zo te worden als jij. Want onopvallend zijn is saai.

Het spijt me als je je aangesproken voelt, als je je nu te saai voelt of je mij nu gemeen vindt. Maar ik kan het gewoon niet aanzien. Verstop jezelf toch niet meer, laat eens zien dat je er bent, dat mag! Eigenlijk is bijna iedereen een basic bitch als ik erover nadenk. Ik zie helemaal niet zo vaak mensen die er opvallend uitzien. Toch weiger ik zo te worden. Soms vraag ik me af of ik maar gewoon twintig piercings moet nemen, mijn haar knalrood moet verven of mijn arm vol tattoos moet zetten. Ik kijk altijd met bewondering, en soms zelfs jaloezie, naar mensen die dit soort dingen doen.

Misschien doe ik het ook, ooit. Maar tot die tijd zal ik toch altijd een beetje basic blijven.

Liefs, Roos